Duitse grotten voor de beginnende liefhebber ...

Puit aux Lampes

Drie maanden Duitsland, dat doet een grotter geen deugd. Kent iemand het Duitse woord voor grot? Heeft iemand ooit al een speleolamp aangestoken in een Duitse gang of put? Ik alvast niet, met als gevolg dat terug op Belgische bodem het vertrouwen in mijn speleo-vaardigheden lichtjes geërodeerd was. Wanneer we naar de Puits aux Lampes trokken, voelde het hierdoor als weerkeren naar een oud lief. Je wilt het, het doet je hart sneller kloppen, maar het is ook angst die je onder de oksels ruikt. Maar goed,met enkele vuile moppen en een verbeten blik, dek je onzekerheid makkelijk toe en al zouden we 20 knopen moeten passeren en twee dagen door de modder kruipen, ik zou de geheimen van die grot leren kennen. Puits aux Lamps, op uw knieën gij!

Het grotten gebeurde in prima gezelschap van Caroline, Marijke, Marjan en Tom. Het was een heel huiselijk gebeuren. Met Caroline en Marijke woon ik in één huis, Marijke en Marjan zijn zusjes, Tom is getrouwd met één van hun. Onderweg werden vele huishoudelijke tips uitgewisseld, het gedrag van huisdieren werd bekritiseerd en je moest goed op de hoogte zijn van de familievetes om enkele zijdelings gegeven opmerkingen te kunnen interpreteren. We heften een loodzwaar deksel van de put en weg waren we!

Het voelde echt goed om aan de touwen te hangen. Marjan volgt brevet B en sloofde haar uit om een perfect equipement te hangen. Nauwkeurigheid kost tijd en wij stonden te bevriezen boven aan de ingang. Maar eens we konden vertrekken voelde het als zachtjes wegzakken in een warm bad! Heerlijk temperatuurtje ondergronds! De ene fractie na de andere werd vlot genomen. Alles relax, genietend! Dertig meter vrijhangend om te eindigen, het is de moeite! Beneden is het niet veel meer dan een (zeer) grote hal, naar Belgische normen toch. Maar de rotsblokken zijn zo groot, en de spleten ertussen soms angstaanjagend diep, dat het een belevenis is om er rond te lopen. Duidelijk is me wel geworden, die upgrade van mijn duo met power-leds is nodig, zelfs in een Belgische grot!

Ik ging als laatste naar boven, brak het equipement af en voelde me als herboren. Weer speleo, wat een goesting heb ik om te grotten! Volgende week de Weron, ik zie er al naar uit!

Jochem

Nachtgrotten in de trou de Weron

Aangezien wij drukbezette mensen zijn, en omdat het concept 'nacht' onder de grond geen betekenis heeft, vatten wij (Hans, Jo en Bram) nogmaals het plan op om eens 's nachts te gaan grotten. De uitverkozen dag was vrijdag 13 januari, de uitverkozen grot de trou de Weron. Een grot zonder ladders, wat goed uitkwam voor de bijgelovigen onder ons. Om het geluk toch een beetje te tarten, werd de voorbereiding toevertrouwd aan ondergetekende. De verschillende equipeerfiches en topo's waren uitzonderlijk onduidelijk en inconsequent en dus werd er maar besloten 'op goed geluk' enkele touwen mee te nemen. Door een soort goddelijke voorzienigheid vergat dezelfde ondergetekende dan nog eens een deel, zodat we uiteindelijk aankwamen met min of meer de juiste hoeveelheid touw.

De zoektocht naar de grot verliep vlot en iets na negen zaten we onder de grond. In tegenstelling tot onze vorige uitstap naar de Weron, en dankzij het geheugen van Hans vorderden we vlot. Via de puits de la  chauve-souris (met een touwtje) ging het naar de porte d'avion waar we onze oposeerkunsten konden demonstreren. Vanaf daar begint de Weron verder te gaan op zijn typische smalle meanderende wijze. Na de  schuine banketten volgen de horizontale banketten: een mooie  sleutelgatvormige meander die we zonder touw doorgingen. Nog enkele zeer smalle naamloze passages en een touwtje verder kwamen we aan de  bodem van de grot aan. Van hieruit kan je nog verder naar de Dellieux, maar dat hebben we wijselijk aan ons voorbij laten gaan. Op dat moment  waren we al een kleine twee uur onderweg en uit ervaring wisten we dat  de terugweg een stuk zwaarder zou zijn.

De terugweg begon met een extra onbedoeld stukje grot van een half uurtje. Een grot kan er ook zo verdomd anders uitzien in de andere  richting... Daarna volgde hetzelfde parcours in  de tegengestelde richting. In het geval van de Weron betekent dat vooral dat je in plaats van je te laten zakken in een smal gat, je datzelfde gat terug omhoog mag. Verre van evident! Vier en een half uur later kwamen we terug in het maanlicht.

Rally Koekelberg 2011

Op 21 en 22 april 2012 kan je weer deelnemen aan de Speleorally in en op de basiliek van Koekelberg (Brussel)

Voor wie dit nog niet kent:
http://www.youtube.com/watch?v=qbsxQPKEkaU

inschrijven kan je via deze link
http://www.gsredan.be/index.php?option=com_chronocontact&Itemid=28

Wil je in de buurt van andere Spekulozen rondhangen; kies dan voor volgende tijdzones:
Zaterdag 20-21 - Zondag 14-15

Zijn alvast van de partij:
Zaterdag: Renaud, Arun, Annelies Beyen, Hans, Kim, Johannes, Bram, Sara, Jochem en Björn
Zondag: Johannes, Bram, Hans, Renaud en Björn

snel zijn!

Réseau de Frênes: wet en muddy

It all started when we were deciding on which cave to explore next. Finding a suitable date was the first hurdle, but we got this out of the way, we needed to figure out where to go. Many a cave crossed our mind, but in the end Réseau de Frênes was the main contender: Arun, Ewa and Renaud had been there before a few months earlier and were impressed by it while Bram and I had never been and were curious to find out what this cave was like. Sporty, big, traversées, metal rungs and a waterfall were apparently some of the main features, and Renaud was eager to reach the upper levels of the cave after having attempted (but alas failed) a specific climb during his last visit.

With all this as background, we (Renaud, Arun and myself - Bram, the poor sod, was ill and had to stay home) embarked on our journey through the passages of this cave on Saturday, December 17th, after having retrieved the key Chez Lucienne. Somehow, we had forgotten the map for this extensive cave. Stupid of us. It was cold at the car park and we were somewhat anxious about water levels: it had been raining and snowing profusely the past couple of days/weeks. As we approached the entrance, a concrete box with a hinged metal door, I remembered having seen video's on Anja's Explositie. As it turns out, her exhibition took place in this particular cave, so that was pretty cool. As I crawled through the entrance, we were welcomed by a beautifully decorated butterfly trying to survive the winter cold. Poor thing.

One of the highlights of the cave became apparent immediately: the metal rungs fixed into the rock at two meters from the entrance forming a ladder into the abyss. The complexity of the cave was also immediately obvious, with various junctions and holes leading to lower caverns. Luckily the combination of Arun and Renaud's memories proved successful in terms of navigation, and we managed to find our way around with relative ease without the use of a map.

I was impressed by the size of the cave as well as the long, low-ceilinged passages between the various rooms. Just before the Galerie des deux Erics (it's easy to report about all these places with the map next to you ;-)), we hit a big issue: water filled up the passage. Renaud offered to soak his suit in order to investigate and dropped down into the water. A few meters onward he told us it was possible and easy to pass, so both Arun and I lowered ourselves into the chilly moisture. Wet for the rest of the trip! After crossing into Salle du Murmure we found the hole in the ground and descended into the lowest level of the cave, the water in the river producing a thunderous noise. Bearing right and ascending, we worked ourselves through a meander and via a traversée we descended once again to the river. After a sharp left we reached the waterfall which was easily scaled. Wet again! A few meters further on we climbed up to a level higher, remaining high by means of the infamous traversées (not for the faint hearted and sufferers of vertigo). A junction was reached, taking us higher to another junction. Turning left would allow us to make a round trip to the entrance via Salle des Français, but we took a right through a number of long, narrow tunnels.

We were looking for Le Tube or Puit de l'Oppo in order to climb to Etroiture Erik so that we could explore the Réseau GSNC, Réseau des Hollandais, Réseau Dynamite and Réseau Jacques Simus. I successfully inched up a slippery and muddy E3 at the place where Renaud and Chris made their thwarted attempt last time and went exploring, possibly finding the etroiture we were looking for in order to continue to the Réseaus, passing by Puit de l'Oppo and ultimately descending through Le Tube. We were all too tired to continue to the upper levels. Next time better and with more of us climbing up to the next level.

So we returned to the main junction and continued onto Salle des Français, enjoying the beautiful formations and pressing on to Salle de Cigogne, Galerie Noire and to the exit.

Tired but satisfied, we exited the cave. To think that we dragged along that (wet) kitzak all the way without using it!

Our final highlight was being invited into Lucienne's home when we returned the key. It is always an honour to meet cave discoverers! And her epic campfire stories added even more colour to our memorable trip! Now we surely need to go back!

Poëzie van mijn botten

Wat waren de bezoektoppers?

Welke vrouw heeft het meeste dieptepunten gescoord?

Welke activiteiten waren echte floppers?

Wie is activiteitverslaafd? Zeg maar Grot-gestoord!

Wie kwam het meest van(onder) de grond?

Wie heeft vooral een grote mond?

Gaan we meer naar Frankrijk dan Vietnam?

Grotten we vaak in de States of zelfs Iran?

Wordt het de Canto of de Manto -

St.-Etienne of St.-Anne?

U hoort het dadelijk!

-hou nog even vol-

in onze Spekul-Pop-Pol

Ik moet stoppen of 't wordt slecht,

want dichten over grotten!

da's pas echt:

"Poëzie van mijn botten"

Björn van Staeyen

n.a.v. de Algemene Vergadering

Spekul in de Pers

Afgelopen week verscheen er in Veto, het studentenweekblad van de Leuvense overkoepelende kringorganisatie, een artikel over extreme sports . Hierin kwam ook Spekul aan bod .
Je kan het volledige artikel hier lezen .