woensdag 25 mei 2016

Hormigas continued

In maart werd er in Cantabrië verder geëxploreerd in de Hormigas om een mogelijke connectie te zoeken met de Canto Encaramado. Half mei gingen we het er nog eens op wagen.
Na een vlotte vlucht, stukje rijden, iets eten, naar de col rijden en een stukje stappen, zijn we rond 21u in de bivak.

Onze luxe bivak op -220m
 

Dirk en Thomas blijven lang achter ons (Oswald, Walter en Koen) en na een tijdje staan we op het punt om te gaan kijken of er iets aan de hand is. Bleek dat één van de touwen stevig beschadigd was (mantel op meerdere plaatsen doorgesleten) en dus vervangen diende te worden. Mij was wel opgevallen dat het touw zijn beste tijd achter zich had gelaten, ma bon, dit was wel bizar. Soit, nog iets klein eten en de volgende ochtend op pad naar "no country for old men". Eens ter plaatse bleek het niet zo vanzelfsprekend om door de gatenkaas de juiste weg te vinden, maar na wat nieuwe verbindingen tussen getopografeerde delen te maken raken we beneden en wurmen Thomas, Walter en ik ons door de verbrede gang en plaatsten we 3 plopkes om dan te concluderen dat verder gaan geen zin had. Gelukkig hadden we een CO-peter bij, namelijk Thomas (er waren geen vrouwen mee, dus konden we geen CO-meter hebben), die ons verzekerde dat de kust veilig en COnvenabel was. Vermits het topogerief vergeten was in de bivak, was het dan maar tijd om terug te keren.

De CO-peter
Galeria de las Maravillas

Galeria de las Maravillas
Thomas in vol ornaat
Op dag twee wilde Dirk een P86 gaan bekijken die zeer dicht in de buurt van de Canto Encaramado kwam en mogelijk de put was die hij ooit door een "venster" vanuit de Canto zag, maar wegens "einde van de dag" en vreselijk ver van de bivak aldaar nooit was afgedaald of omhoog gegaan.

Thomas aan de P86

Ik was vrijwilliger om af te dalen, maar ondanks een hoopvol gat in de wand bleek er zich geen reflector te bevinden, die Dirk zou achtergelaten hebben. Spijtig! Terug naar de bivak en onderweg nog eens hier en daar uitkijken, maar door een plotse expressieve maagcontractie of drie van mijn kant, lonkte de bivak opeens heel hard. Een theetje, een banaan en een goede nachtrust deden wonderen, waarna dag drie ons toch wat topometers zou moeten brengen.

Hop opnieuw langs de spouwbeek van gisteren en verder zoeken naar een vervolg. Na een meander en wat blokkenstort te topograferen komen we op een zaaltje uit dat een vervolg in de goede richting heeft. 

Ben ik nu aan 't beven?
Iets eten...
en nog iets eten...
Onze topoman Dirk
Wat creatief desobstrueren geeft ons weer hoop om verder te geraken en we vinden een gangetje met perspectieven. Alleszins komen we hier  volgende keer terug met grof geschut om de connectie te maken (of de keer erna. 

We besluiten om diezelfde avond naar buiten te gaan en om 20u50 staan we in de mist te glunderen. Nog even twijfeldend de auto terugvinden en naar de cabane van Anthonio waar een verrassend lekkere maaltijd op ons wacht. 

Enkel blije gezichten :-)



dinsdag 19 april 2016

dagje explo in Alto Tejuelo

dinsdag 29 maart, 7 uur , al vroeg uit de veren. De rit over de col de L’Espina is deels in de mist gehuld. Het prachtige uitzicht van hieruit op de baai van Santander is verborgen in een laaghangend wolkendek. Maar het regent niet, en dat is belangrijk. 
Hormigas, waar we naar toe gaan ligt nl. een uurtje stappen van de plaats waar we de auto achterlaten. En we willen er liever droog aan beginnen.
De puttenreeks tot - 220 is snel afgedaald, en dan lopen we zo’n half uurtje door de mooie galerie de las Maravillas. Tot aan de ingang van “Hijas del Pez” , galerijtje dat meer de allure heeft van Belgische grotten .. modderig, kruipen, omhoog klefferen, blokken, etroitures enz. Op het einde van deze gang ligt ons objectief, een eerder ontdekt gangetje, te smal om te passeren … Maar met een tocht die ons heeft doen besluiten terug te keren met adequate middelen om te zien wat er zich achter bevindt.
We zitten hier nl. slechts een 50 tal meter van de eindgalerij van Canto Encaramado. En een verbinding zou ineens het systeem zo’n 5 km. groter maken. Maar zover zijn we dus nog niet, eerst wacht ons het verbreden van het gangetje over zo minstens een 3 meter. Daar lijkt het breder te worden. In tegenstelling tot vorige keer, is de tochtstroom veel minder markant, en raar ook niet continu. Soms komt de tocht in ons gezicht, even later zuigt het gangetje de lucht aan. Al snel starten de verbredingswerken: gat boren , lading plaatsen, kabel … en boum … aangezien we slechts een 5-tal meter van de werkzaamheden zitten is de knal nogal hard, en zitten we asap in dichte rook als gevolg van de boum.
De uren verlopen, en langzaam vorderen we , de grotere ruimte kunnen we duidelijk zien nu, maar na de verbreding lijkt er zich nog een versmalling te bevinden, waarachter we een dwarsgang zien/vermoeden. Na zo’n 4 uur wurmt Piet zich op zijn zij in het nu breed genoeg zijnde gangetje. Hij komt tot aan de verbreding, waar er een putje onder zit van een paar meter. Maar verder door wordt het terug smaller. Hier boren wordt wat problematisch op zij liggend in het gangetje. Ook ik waag een poging, maar stop op dezelfde plaats als tot waar Piet geraakt is. Probleem is dat als je hier verder gaat, en je niet door de voorliggende versmalling raakt, je achterwaarts al schuifelend moet zien terug te raken tot voor de verbrede gang. De tochtstroom bevordert de zaken niet, het gangetje lijkt te ademen. Rook die na een “boum” verdwijnt naar de ruimte erachter komt soms na 5 minuten terug naar de plaats waar we zitten. Raar… 17 uur : We besluiten het hierbij te laten, ook al omdat we nog de ganse weg terug te gaan hebben. 
Zo rond 21’30 staan we terug buiten op de berg, het is nog droog. We stappen de berg af, en rijden terug naar de cabanne van Antonio, onze verblijfplaats, deze week in cantabrië. We hebben er een grotdag van 13 uur opzitten. In de cabanne wachten de madammen (Tine en Kathleen) met kaasfondue en de bijhorende aangepaste wijnen .. Santé

Luc, Piet, Dirk
(lasthond Mac klaar voor een portage naar de grotingang)
Reeds worden de plannen gesmeed om terug te gaan en het mysterie van het gangetje achteraan Hijas del Pez op te lossen.)

woensdag 6 januari 2016

Vandalenstreken in de trou des Charrues en de carriere des Grands Malades

Recent werden er door enkele snoodaards, tientallen (misschien zelfs 100) markeringen in fluoverf aangebracht in de trou des Charrues en de carrière des Grands Malades

Wat misschien in hun ogen goed bedoeld was, kan ik niet anders omschrijven als vandalisme, vermits het hier gaat om permanente, veel te grote en opzichtige markeringen. In de carrière zelf kan ik me voorstellen dat mensen er enigszins hun weg verliezen (als ze geen plattegrond meehebben), maar in de trou des Charrues zijn de markeringen op sommige plaatsen op het belachelijke af om de 2 meter aangebracht en compleet nutteloos.

Markeringen zoals op deze foto zijn overal te zien.
Spijtig dat dit anno 2015 nog kon gebeuren.

vrijdag 18 december 2015

Speleo in/op de Mont Aiguille

Het massief van de Vercors is onder speleo's bekend om de Gouffre Berger, lange tijd de diepste grot ter wereld, waar Fernand Petzl en anderen geschiedenis hebben geschreven. Onder klimmers en wandelaars is de Mont Aiguille het icoon van het massief. Ook al is deze tafelberg niet het hoogste punt van het massief, het is wel een monumentale monoliet, die op vele foto's pronkt en waarvan velen hopen er ooit op te staan. In 1492 (jaja hetzelfde jaar als...) werd deze berg voor het eerst beklommen en vermits het enige doel van de expeditie de loutere beklimming van de berg was, wordt dit als de start van het alpinisme beschouwd. Zonder fototoestel of sociale media, werd er toen ettelijke dagen op het plateau gebivakkeerd, om zeker te zijn dat de tamtam zijn ronde had gedaan.

De noordwand van de Mont Aiguille, langswaar ook de normaalroute loopt

Met als intentie de Noordwand te beklimmen in een weekendje eind oktober langs een iets moeilijker route (Tour des Gémeaux (D+, 5c+) dan de normaalroute (PD III) bleek er op de top ook nog een speleomomentje mogelijk te zijn.

De beklimming via de Tour des Gémeaux was zeker stevig te noemen gezien de beklimming in alpiene stijl diende te gebeuren (lees: alles meesleuren voor een bivak, dus ook kookvuur, water en eten, want daarboven is er niks:-) ). Ondanks dat we over elk object hadden nagedacht, elke gram weloverwogen in de rugzak ging, was de rugzak te zwaar naar onze goesting.

Bivak onderaan de wand

 Smile na een frisse en winderige nacht
In de wand, diedre 5+



 Na een prachtige klim van 250 meter bereiken we het plateau

Topfoto met de Grand Veymont op de achtergrond



Omdat we dan toch de namiddag vrij hadden op het plateau, besloten we eens rond te lopen en vonden we een breuk waarin we besloten af te dalen.
Maarten aan de breuk





Afdalen dan maar

De fissure is ca 30m diep









Een kleine verrassing was dat de breuk onderaan uitgeeft op de oostwand, van waaruit er een prachtig uitzicht is.



Er waren nergens sporen van voorgaande bezoekers waar te nemen, iedereen zal het te druk gehad hebben met het plateau. We kunnen dus spreken van een premiere ;-) Le trou des fous Belges

Proost!

Ochtendgloren
Na een heerlijke nacht op het plateau dalen we af en keren we terug naar huis...















vrijdag 20 november 2015

Nieuws van Alto del Tejuelo. Volgende connectie in de maak?

zondag 1 november, explo in Hormigas, grotje van zo'n 8 km. ontwikkeling. Afstand tot hoofdgrot van het systeem ? op een paar plaatsen slechts 50 meter. Verbinding, nog niet gevonden ...

hormigas from dirk hermans on Vimeo.

maandag 9 november 2015

Plop?

Tijdens een desobstructie in de Canto liep toch niet alles zoals gedacht...

Speleo, het is ook wel vaak wachten, zoeken en improviseren :-)


Plop from Koen VO on Vimeo.

maandag 5 oktober 2015

Om een collector of water te vinden onder de grond, moet je af en toe terug grijpen naar de oude methodes ...... zoals een wichelroede.  En het werkt nog ook.


Wichelroede from Piet Ketele on Vimeo.