It was a long, long time for most of us with no caving, so to start properly the summer caving season we decided to pick up something quite and easy to warm up our bodies (Arun's ankle, Hans' arm and my knee) and to 'liven' our spelunking skills. Grotte Sainte Anne was planned by our ordinary team: Arun, Bram, Ewa, Hans and Renaud.
We decided to meet on friday evening at Spekul. While we were waiting with Arun for others we discovered toilet in the back, where you can lock person inside:D Then Bram and Hans showed up. While waiting for Renaud guys started climbing a wall above the Spekul doors and try to sit on the highly situated cornice. When Renaud arrived we packed all the stuff into Hans' car and we were ready to leave Leuven.
While it was my first time to visit Sainte Anne, most of them had already been there, so they knew pretty well the locaction of the cave, and our way in. Sainte Anne was considered as an easy cave with no rigging, but with some nice formation, fossils, river inside etc.
We reached our desination when it was still bright. Soon I realized that the cave is situated just next to the busy road, but we already got used to that, so it was not a problem. We dressed up very fast, I couldn't exactly follow. We sent a message with the information about our activity, and we started climbing some hill in order to get into the entrance. Next to it there were some big rocks meant for climbing sport. According to the origin of the cave it was my first grotte in my caving career, I tried many 'trou caves' , where the entrance looks like a sinkhole and the water comes inside, but this time entrance did not look like that, St Anne was a grotto with the big open arch rock entrance.
I cannot recall the UBS gate, or any specific details about the cave. Don't know way, maybe after two months break I lost my ability to create representation about each cave in my head, but also I was quite anxious to enter the cave after so long period. Anyway what I remember is that the cave was pretty wide, not so complicated, sometimes some boulders, sometimes limestones, most of the time you could also choose the upper way on the rocks, or the lower one with the river, if you wanted to get wet. I remember that it was very hot that day even in the cave, so to cool down we were lying/ planking;) on the rocks for a moment. There was also a minute, where I strained my arm muscle a bit, because I was trying to be careful with me knee:D but I received a professional help from strong hands of Arun followed by softer Hans.
I don't remember where we stopped in the cave considering it as the end of the cave...but I know that we went back the same way. In one place guys decided to try some oppose between the rocks which would lead them to pool with the water. I did not try that, so I landed at the top of the rocks where I could see them at the bottom next to the water. It was my first time to see such a big and deep pool in the cave. The view was great, you could also see the reflex of the rocks from above. Really pleasant impressions, but no ropes needed, so also no gear which means no sjakos, no camera and no pictures this time;)
To enjoy it even more, Bram and Hans decided to try some swimming in the pool conected with diving below some rock, where the rope was set to guide you. First try- Bram, he got into the water he dive, but then he came up and decided to leave the water as it was really cold. He felt even some pain in more sensitive parts of man's body;) Next one, bold Hans. He tried same as Bram, but no result, the rope couldn't have been found. Not feeling cold, he tried from the other side of the rock, if he could reach the rope, and yes, it was successful, he did it, he dove and appeared on the other side of rocks. But straight after he surfeced the water, he said his leg got stuck somewhere between the rocks, the moment which most of people know only from the movies or stories. I got really nervous sitting there above, but it was just a short while after which he released himself.
There was also one place on our way back, where you could swim too, so Renuad and Hans did it ( you can see how it looked like here: http://vimeo.com/9385781, posted by Dennis Verbruggen on Vimeo), then actual run to the exit begun. I was staying with Bram, I was quite careful and slow, I haven't even noticed when others outrun us. We all made it safe and sound to the exit. So high five for us!!! We were happy to wear some dry clothes after all and to celebrated the evening with some beers and chips, thanks to Arun. The time to drive home came. Bram as usually was sleeping in the car, Arun for the first time also tried. About 2am we reached Leuven, said goodbye and went in our own's way. Hand and Renaud still had to drive more to reach their places. Next day we exchanged some few emails to check if everyone is fine with no injuries or allergies after bath in the river which collects all (polluted) water from the "Chawresse-valley", according to Avalon website. Thanks Guys for a great time!
And I have to say it's really good feeling to be back in harness!
Ewa
Helden zullen er altijd zijn, de perfecte illustratie hiervan kun je vinden in onderstaand verslag. Zondagochtend 29 september werden 2 helden wakker op het onchristelijke uur 6u30, ze hoorden nog net het KMI vermelden dat het die dag een zonnige dag ging worden. Ideaal om terrasjes te doen of om in de tuin werken als je iets actiever wou zijn.Niets was minder waar want de reden om zo vroeg op te staan was een gezamenlijke queeste met andere helden om de zoektocht naar het kleinste kamertje in een donkere grot tot een goed einde te brengen. Om 8u30 hadden we de afspraak met Kenny, collega held van dienst, in het idyllische Tarwestraat te Gent. Daar werden al straffe verhalen verteld door zijn trouwe metgezellin waardoor we toch al een beetje begonnen te twijfelen aan het succes, waar we steeds vanuit gingen. De boodschap was om ons niet door deze verhalen uit ons lood te laten slaan en zo snel mogelijk op zoek te gaan naar onze andere collega helden met de pure ingesteldheid. Aan het grote ronde punt in Wetteren vonden we Joke en Hans ‘superheld’, en ervaren gids van dienst. Na controle van het nodige materiaal en tussenstop voor de perfecte batterijen gingen we richting Leuven naar het lokaal der superhelden om de verdere afspraken te maken en kennis te maken met superheld en gids nummer twee ‘Den Jo’.
Eindelijk de reis naar het verre Luik kon beginnen en na een helse rit kwamen we aan in het gebied waar alles moest beginnen – spannend – adrenaline en testosteron werden losgelaten in de bossen aan de voet van de heuvel. Eenmaal we ons in ons heldenpak hadden gemurwd en ons van het nodige krachtvoer hadden voorzien stormden we gezamenlijk de berg op en kwamen al snel tot de vaststelling dat ons enthousiasme ons alweer de das had omgedaan. Brainstormen, alles afwegen en de moeilijkste oplossing kiezen om te komen tot de ingang van de grot – een eerste hindernis was overwonnen – en het gevoel dat helden alles kunnen als ze maar willen werd maar weer eens bewezen. Helaas zal dit laatste tot een voetnoot in dit verslag behoren. Onze gidsen hadden gekozen voor een wandelgrot met de mogelijkheid om de avontuurlijke route te kiezen. Uiteraard ging onze voorkeur uit naar de avontuurlijke route. Vanaf het beging moesten we ons al een gat murwen waarvan we dachten dat het bijna onmogelijk was, maar toch slaagden we één voor één in onze opdracht. De beelden waren fantastisch en zullen nog een lange tijd in onze geheugens gegriefd staan. Hindernis na hindernis kwamen we op onze zoektocht tegen maar alles werd met een gemak overwonnen dat zelfs onze gidsen met verstomming stonden en waardoor we de lat steeds hoger gingen leggen. De rots hing vol met testosteron en onze vrouwelijke heldinnen konden ook hun mannetje staan zonder onze hulp. Na een schitterende overgang in de brievenbus - ‘je wilt niet weten wat je moet doen om daar door te geraken’ – alle ledematen worden gebruikt om je omhoog te duwen maar vooral de rust, de kalmte en de vastberadenheid zijn factoren waardoor helden zich onderscheiden van de grote massa. Na een zoektocht van 2u1/2 kwamen we eindelijk aan het kleinste kamertje met ook wel de kleinste ingang. Maar ook dit vormde voor onze helden niet echt een probleem want in een mum van tijd zaten we met z’n allen te genieten van een heerlijke pauze. Het kamertje was net groot genoeg.
Taak volbracht zouden jullie denken maar we moesten wel nog het volledige eind terug. Op de terugweg kwamen we in een grote zaal met een waterpartij waar we over moesten. Hier kwam al snel het haantjesgedrag van een paar helden naar boven die besloten hadden om de immense lange tunnel (1.5m)door middel van een koorde onder water te gebruiken. Warm en droog blijven is nochtans de veiligste manier om het in een grot lang uit te houden.
Maar voor de collega’s het wisten zagen ze daar twee ontblote ‘afgetrainde’ kerels zich klaar maken voor de grote duik. Cm per cm gleden ze het water in maar al snel werd duidelijk dat dit geen sinecure ging worden en na enkele verdienstelijke pogingen hielden onze helden het voor bekeken. Een eerste mentale tik was uitgedeeld door de grot en het water met een temperatuur van 4°. Dan maar braafjes de rest volgen moeten onze twee haantjes gedacht hebben. Na een tijd kwamen we terug een watergang ‘de badkuip’ tegen die we via een smalle spleet langs de bovenkant konden passeren of misschien toch de kortste weg dacht Patrick en de mentale voorbereiding kon terug beginnen. Terwijl de rest al aan de andere kant stond zette ik voetje voor voetje in de gang en al snel stond het water me aan de lippen met de logische reflex om mijn mond boven het water te houden. Dit bleek een verkeerde beslissing want na een botsing tegen het plafond ging mijn hoofd omlaag en kreeg ik een gulp water van 4° binnen. Daar stond ik nu – halfweg de badkuip te hoesten en te proesten – resultaat rechtsomkeer en toch de smalle spleet nemen. Weer een mentaal tikje en natte kleren erbij voor de rest van de terugweg. Mijn collega’s helden vonden dit hoogst vermakelijk maar werden na een paar smalle kruippassages door de onderaardse rivier toch ook volledig nat. Tijd voor de uitgang langs dezelfde weg, terug de avontuurlijke route en de moraal bleef ondanks het nat zijn en de koude toch vrij hoog. Patrick.
