Trou de Nutons

Quinten schreef:

Björn, 

Hieronder mijn 'tekstje' voor de blog. 

Ik heb 2 versies gemaakt, ik opteer voor de tweede. :)

Veel leesplezier!

Versie 1:

We zijn naar de grotten gegaan, het was tof. 

Versie 2:

Liefste dagboek,

vandaag zijn we voor de tweede keer naar de grotten gegaan. Deze bevonden zich in 'Dardenne', meer bepaald in de Trou de Nutons, aan de rand van Namen.

Aangezien 1/3e van ons gezelschap zich overslapen had, kwamen we als laatste aan het Spekul lokaal aan. Goed als we zijn, hadden we Björn, die we dankzij Thomas nu ook Bruno mogen noemen, ingelicht die ons dan toch nog met open armen, weliswaar zonder stem, ontving. Zo konden we ons alsnog prepareren en ons speleomateriaal meenemen. 

Aangekomen in Dardenne werden we verwelkomd door onze Franstalige Spekullotgenoot Renaud, en een horde poezen die niets liever deden dan de auto van Lieven te vervuilen en de boterhammen van Lizzy op te eten.
Na het welbekende aankleden en foefelen om onze gordels aan te krijgen waren we klaar om eindelijk Nutons' grotten te verkennen. We splitsten ons op in twee groepen; groep 1; klaar voor het gevaar, zijnde leider Lieven en lijders Thomas, (Thomad voor de vrienden), Nico (Pino voor de vrienden) en mezelf; Quinten (ook Quinten voor de vrienden).
Groep 2 verkoos de andere kant van de grot en ging via een zelf opgezet touwenparcour de grot binnen met Bruno op kop. Andere metgezellen waren Renaud, Nele, Robin en Lizzy.

In het midden van de grot zouden we afspreken en wisselen van parcours, zo kon groep 2 het hen gemakkelijk maken en de rustige met bloempjes geplaveide weg terug nemen, terwijl wijzelf de loodszware, bloedstollende lijdensweg via de touwen gebruikten.

En zo geschiedde; als we één keywoord mogen onthouden van het gat van Nutons is het modder! Gratis en voor niks, in grote getale, voor iedereen beschikbaar. Van boven tot onder, van links naar rechts. Waar sommigen veel geld voor betalen, kregen wij voor de verniet; een modderbad om U tegen te zeggen.
Dit hield natuurlijk niet weg dat de weg onder de grond zeer plezant en leerrijk was. Zo ontdekten we onder andere dat de Waalse riolering ook uitkwam in onze grot, wat de nodige reukhinder met zich meebracht. Dit kon ons echter niet deren, aangezien dit de geurrijke gevolgen maskeerde van een avondje bier drinken. Na ongeveer 2 uur de grot verkend te hebben zo diep als mogelijk was (de riolering blokkeerde onze toegang, en we voelden ons net niet geroepen om te ontdekken wat er zich hier achter bevond), stond groep 1, pienter als ze zijn, op tijd aan het knopingspunt om groep 2 te ontvangen. Jammer genoeg zag groep 2 dit niet zo zitten en besloot ons dan maar 45 minuten te laten wachten in de kou; wat resulteerde in 3 dansende mijnwerkers om het warm te krijgen. (foto's ontbreken jammer genoeg) 

Als het laatste groep-2-exemplaar aangekomen was, was het aan Thomas om de lijdensweg naar boven te starten. Na ongeveer 12 kilometer loodrecht te jumaren, begon ons touwenparcours waar we al onze opgedane kennis konden gebruiken. Klimmen, dalen, paraplus, stalen musketons, leeflijnen, schuiven, springen, hopen dat je u toch hebt vastgehangen, ... het zat er allemaal bij. Zo bleek ook dat ik toch nog wat beter moet opletten op woensdag tijdens de technieklessen. Na, wat ongeveer 3 uur klimmen leek, zagen we eindelijk het licht aan het einde van de grot. Alsof we nog geen genoeg bloed, zweet en tranen waren verloren, wachtte ons nog een stijle klim (zeker 80° omhoog) op een modderhelling waar je kon kiezen tussen het laatste uit je armkracht te halen, modder vreten, of een combinatie van beide. Ik koos voor het laatste. 

Met verzuurde armen en een bruin gezicht kon ik eindelijk voldaan de top bereiken om mij vervolgens neer te leggen alsof ik in de plaatselijke Roi Du Matelas een matras kwam uittesten. Aangezien zowel Thomad als ikzelf hoorde tot het clubje 'wij wisten niet dat we geen eten konden meenemen naar de grot', besloten we om niet te wachten op Pino (hij was in veilige handen van Lieven) en ons al om te kleden aan de auto en ons te nuttigen van drank en eten. 

Na de verwelkoming van de plaatselijke kattenbende, het omkleden en onze dorst te lessen kwam ook Pino tot bij ons. Hij zat ook in ons clubje van de hongerigen, wat resulteerde in een spierwit gezicht van vermoeidheid. Natuurlijk niets waar meneer Banaan en mevrouw Sandwich niets aan konden doen. Als we ons 'relatief' proper konden noemen gingen we de hobby van Bruno nog eens uitoefenen; een pint gaan drinken in het plaatselijke café. Als we daar na een tijdje beseften dat we ons gerief + onszelf nog moesten proper maken, beslisten we om naar Spekul te gaan. Daar aangekomen volgde het verplichte kuisen van het materiaal, of toch een poging tot...

8 kilo modder en een nieuwe siffon later was het dan eindelijk tijd om naar huis te keren, maar niet vooraleer we ons tegoed konden doen in de plaatselijke McDonalds aan een welverdiende Chicken Mythic!

En zo eindigde het avontuur van Tomaat, Sneeuwwitje en de RoiDuMatelas! 
Met vriendelijke groeten,

Quinten Bollaerts

Een November Weekend in de Jura

Donderdag 8 november
Eindelijk, die ene dag is aangebroken, het begin van onze vierdaagse in Frankrijk. Met 2
autoʼs trekken we vlijtig naar het Franse departement waar we verblijven bij onze gastheer
Luc. Na de ruim vijf uur durende trip hadden we nog een restje energie dat ons in staat
stelde de 80 meter van de Bois dʼUlly af te dalen en te beklimmen met een ijzeren
balustrade net als in de les! Deze smalle grot, laten we het een schacht noemen, was
duidelijk niet waterdicht! Met als gevolg kwamen we uitgeput en fris gewassen de grot
uitgeklauterd. Op zich had deze grot weinig te bieden, de 80 meter was gemakkelijk
zonder fracties af te dalen, en het uitzicht was eerder somber en eentonig. ʻHet is maar ne
putʼ zou de Luc zeggen. Toch was deze ʻputʼ een enorme meerwaarde aan de trip. Het
was een goede oefening om te zien of je de basistechnieken doorhad. Dit was duidelijk
niet het geval. Met armpjes als spaghetti kwamen we uitgeput boven water.

Vrijdag 9 november
Onze eerste echte grot in de Jura was er eentje om niet te vergeten. De Cul de Vau is wat
men zou noemen ʻeen watergrotʼ. Hier waren we allen erg benieuwd naar. Er werd ons
gevraagd een neopreen pak te voorzien zodat we zonder onderkoeling de grot konden
doorstaan. Na een kleine klim in dit ongemakkelijk pak kwamen we aan bij de ingang van
de grot. Nu ja, een ingang!? We zagen een rivier die zich een weg uit het massief had
gewurmd. Door de vele regen die de laatste weken uit de hemel viel stond het waterpeil
hoger dan anders. Met als gevolg dat de ingang van de grot een siphon had gevormd. Een
halve meter duiken deed ons toch even naar adem happen! Na veel watergeploeter, een
afdaling langs een prachtige waterval en een klein fuifje op het eilandje kwamen we uit de
grot geproest. Ons terug opwarmen deden we bij ʻde Lucʼ met onderwaterkakkerlakken
van Zothuis. Een rustig einde van de dag was er niet echt met de bezigheid ʻJungle
Speedʼ.

 

Zaterdag 10 november
Zonder al te veel spierpijn stonden we zondag klaar voor Baume des Crêtes. Spijtig
genoeg was het weer omgeslagen en stroomde de regen met bakken uit de hemel. Na
een lastige traversée, verwondering over de stalactieten die gevormd waren, wat
kluiterwerk en enkele afdalingen, kwamen we tot de vaststelling dat de grot ondergelopen
was en dat verdergaan niet echt slim zou zijn. Met de kitzakken (waar we nog geen fan
van zijn!) kropen we terug naar de ingang en klommen we terug naar boven. De
teleurstelling kwamen we te boven met een heerlijke kaasfondue.

 

Zondag 11 november:
De allerlaatste dag begon heel laat voor de meesten....dus besloten we te eindigen met
een afdaling van de Sarrazine. Nog meer watervallen en een heuse wildwaterrivier
begroetten ons aan de start. Na wat klauterwerk waren we klaar voor de 120 meter vrije
afdaling. Een prachtige ervaring om nooit meer te vergeten! Met een laatste groet aan de
Jura sloten we onze eerste grotten meerdaagse af.

Lizzy, Lester, Leen en Robin

Trou des Furets, een impressie

Op maandagavond, 14/11 rond 21h stonden vier grotters voor de ingang van de grot Trou des Furets, nabij Luik. Dit waren Hans, Renaud, Bram en mezelf, Kenny. De Trou des Furets staat bekend als een helse "kleffer-grot" en werd aanbevolen door ervaren Spekulozen. Toen dit tot mijner oren kwam, wist ik al dat dit geen "walk in the park" ging worden, althans voor mij, maar ik ben er toch in geslaagd om geen knielappen of handschoenen mee te nemen. Andere waren dan weer rubberlaarzen vergeten of hadden teveel gegeten waardoor ze tijdens de hele tocht misselijk waren…

Het was een grot met veel modder, weinig formaties maar vol uitdaging. Op het einde lag zelfs een dikke metalen staaf van anderhalve meter, maar hoe is die daar geraakt?

De grot kende dus heel wat uitdagingen. Zo was er de nauwe ingang waar je zo goed als op de tast enkele meters schuin naar beneden moest afdalen, veel hindernissen die snel na elkaar kwamen en het befaamde stuk met de ketting die heel wat krachten heeft gekost.

Touwen hadden we niet nodig, maar aangezien het niet vanzelfsprekend was om op een bepaalde plaats veilig te dalen en klimmen, hing Hans een touw wat ik zeker kon appreciëren. De grot was in lijn waardoor alles wat in de heenweg overwonnen was, ook in de terugweg moest gedaan worden. Ik ben blij dat mijn collega grotters mij van heel wat nuttige tips konden voorzien aangezien mijn ervaring toch wat beperkt is (1grot: Eglise). Zoals ik daarnet al zei, werd de Trou des Furets aanbevolen door de meer ervaren grotters. Op de terugweg was het dus niet onlogisch dat ik al heel wat krachten had opgebruikt, om niet te zeggen ik was kapot. Dit kwam enerzijds omdat we maar met vier waren en het dus goed vooruit ging, en anderzijds omdat ik teveel op mijn armen en benen heb geklauterd en geklommen waardoor ik op het einde de kracht niet meer had om mij op te trekken. Het is dus zeer belangrijk om niet te veel op arm en beenkracht te klimmen of dalen. Gebruik de omgeving zo goed als mogelijk, en eventueel een schouder of hand van een collega grotter.

Ikzelf beveel deze grot zeker aan, zelfs aan grotters zonder veel ervaring. De enige voorwaarde is dan wel dat je geen uitdaging uit de weg mag gaan, zelfverzekerd bent en altijd met een klare blik en op een veilige manier de hindernissen neemt. De Trou des Furets, I did it!
ps: om 1h waren we terug uit de grot. een totaal van vier uur onder de grond!

de eerste touwtraining van het nieuwe academiejaar

Woensdag 12 oktober , de eerste touwtraining van het nieuwe academiejaar . 19 geinteresserden zijn komen opdagen . Eerst krijgen ze uitleg over het speleomateriaal : gordel afdaler croll, rem , leeflijnen.,...

Eens dat onder de knie, worden de gordels veilig vast gegespt

Daarna is het tijd om af te dalen vanaf het balkon van het gymnasium

En what goes down must come up ... en dat gebeurd al jumarend .

Na de training komen we samen in het clubhuis waar voor het weekend de praktische afspraken worden gemaakt voor de eerste grottocht : De St- Anne in Tilff

Moest jij ook interesse hebben kan je altijd langskomen op woensdagen tussen 20 en 22 u in het Gymnasium van het sportkot te Leuven . Meer info en contactadressen op www.spekul.be

Gidsing Haquin

"Lustin, 8 mei 2011; 'n prachtig weids landschap, fantastisch weer en... een gat in de grond, 'Le Trou Haquin'. Onder het enthousiasme van Isabelle en Björn trekken we onze waterdichte pakken aan verneem ik dat de ingang en uitgang één en dezelfde zijn. Twijfel en claustrofobische gedachten steken de kop op. Bedenkelijk en zachtjes vloekend ruil ik het zalige zomerweer in voor de zwarte kilte van de grot..waar ben ik toch aan begonnen? De rotsen voelen eerst bedreigend glad aan en onder het motto 'je stopt altijd wel ergens' mogen we ons meteen 'gewoon laten glijden'..tjongejonge! Maar gaandeweg word ik de natte en rustgevende donkerte gewoon en wat is het klimmen, kruipen, glijden en wringen dan leuk! Via de trompette, langs de modderberg en door het koeiengat (nogal letterlijk!) banen we ons een weg de duisternis in. Voor de kenners: het 'neusje van de zalm' laat ik wijselijk aan me voorbijgaan ;-)

Conclusie: Het 'gat' waar ik me eerst met enige twijfel in liet mee leiden heeft een kei toffe, avontuurlijke dag opgeleverd! Dankjewel, Isabelle en Björn!"
Anne-Sophie Bruylants

Kinderspeleo Manto - St. Etienne

Het was donker in de grot

en eng in de grot,

het was koud in de grot,

Björn zat vast in de grot,

het was moeilijk in de grot,

maar het was ook heerlijk in de grot.

Esteban Aertssen (7 jaar)

Kinderspel(eo) Eprave

Dag tante Anja,

Eerst en vooral, het was zaterdag heel tof !!

daarna heb ik hier een tekstje voor de blog:

Eerst sta je aan een grote poort waarachter een grote, zwarte grot hoort.

Je dwaalt af tot in de diepe puntjes van deze mysterieuze plek.

Je klimt, je wordt nat, je glijdt, je kruipt, je wordt vuil.

Door kleine gangetjes, over grote rotsten en door diepe plassen.

En dan, voila, de laatste hindernis is achter de rug.

Moe maar voldaan keer je terug naar de boven.

De grote poort gaat dicht, met daar achter die grote zwarte grot.

De Eprave, 12-03-2011

vele kusjes en tot de volgende speleo-activiteit !!

Maud

Eerste keer Sainte Anne

http://environnement.wallonie.be/csis/

De zondag van het Kaas&Wijnweekend gingen enkelen de Sainte-Anne doen
Sommigen voor de eerste keer!

De Sainte Anne is een veelzijdige grot die geschikt is voor de beginnende speleoloog maar tegelijk ook voor gevorderden.

Ze bestaat uit 3 verdiepingen die met elkaar verbonden zijn.

Als je binnen bent ga je eerst door verscheidene grote zalen die verbonden zijn door tunnels.

Hoe kleiner je bent hoe sneller je door de tunnels geraakt (1m 20 is perfect).

Dan kom je uit bij de rivier die je naar de 2de verdieping leidt.

Om van de 2de verdieping naar de 3de te gaan moest je door 'De Brievenbus': een nauwe versmalling waar wonder boven wonder water door stroomde.

Als je nog niet nat was geweest was je dat nu wel.

Na 'de brievenbus' kwamen er nog verschillende nauwe spleten.

Toen we daar door waren moesten we op handen en knieeën door het water (we konden ook over rotsen klimmen).

Bij sommige rotsen was er een richel net onder het wateroppervlak waar je op kon staan.

Op het einde van de grot was er een sifon, daar rustten we even en keerden dan terug.

Op sommige plekken was er een soort van hangende tafel dit is een stalactiet waar vroeger modder onder was, de modder spoelde weg maar de stalactiet bleef mooi hangen.

Wolf

My first cave

grotte du nou moulin –my first cave

Have you ever heard something about spelunking? No…? Don’t worry, me neither. Having tried out my first cave, I can share my experiences with you.

Firstly, I am sure you are eager to know how the whole experience was? No words can describe it. It was just perfect, the best possible experience in every way and, by far the most extreme I have ever tried. You can just look at my face:] and read the description below but the feeling can be compared to seeing the top of an ice mountain, the best parts are covered and available only for these that are brave enough to try. I wasn’t brave at all. I couldn’t even sleep well the night before…but it doesn’t matter now, so let the story begin…

Everything took place on Saturday, 26.02.2011. There were five of us: Hans, Renaud, Bram, Arun and me. Our goal was to explore the Grotte du nou Moulin situated in Rochefort, which is considered to be (as I heard from boys) a beginners cave. We left Leuven after nine in the morning. While Hans was driving a car, we were all studying the map of the cave and detailed descriptions. You could feel our excitement in the air, sorry in the car:D Hans as a driver, and others as guides were well prepared because we got there around 11 am without any problems with finding our way. We parked the car next to the cave, and were able to see the river that goes into the cave when it is been raining for many days. Have a look at these two pictures, different frames but it gives you a general idea.

Bron: Avalon

Then the procedure started, they began changing their clothes, so I started coping them. I also got advice to use the toilet before I put on everything. I put my waterproof trousers, jacket and shoes, that I found in SPIT and I was ready for the next step. Then we started with the harness, making it suitable for each others size, and replaced the batteries into our helmets. We were almost ready. The final part of our preparations was lunch. We ate some sandwiches, tomato soup, nuts, and had some drinks, we also placed some snacks and refreshments into our common rucksack. By now we had sent a message, letting everybody know that we were ready to combat the cave.

Hans, the gentlemen in red was carrying the map, Bram the men in the blue suit was carrying the rucksack at the beginning but then they alternated in doing so. Fortunately I didn’t have to wear this heavy thing:P We knew that there were two entrances into this cave, the upper one where you have to use ropes and the lower one which was our target.

Our first few steps inside the cave guided us to a metal fence which didn’t look like a gate to enter. So we went back a little bit, and we tried to look for another way. Bram tried one crater but it went nowhere so he had to crawl all the way back on his stomach with our rucksack. We went back to the very beginning, almost outside the cave to look for other paths. It’s started getting funny. After some minutes we decide to go as we first wanted to and try to pass the fence. It appeared to be possible. Afterwards we realized that this fence could have been here to protect rubbish coming inside the cave together with river. The beginning of the cave was quite easy because it was pretty wide but then it started getting narrow and low, that I had to try some crawling on my back, on my belly, with my head or feet first. Stones on the ground don’t make your life easier, and your knees after some time also feel that.

Some examples of things/activities we have to do ‘sightseeing’ the cave.

Source: http://speleodinant.blogspot.com/2009/12/bonjour-tous-en-cette-veille-de-saint.html

We read in the car about Fromage (NVDR "Gruyere"), the part of the cave that can make some difficulties (many people got lost there) and when we were getting closer to it I started wondering how much time are we going to spend there, if in the beginning we couldn’t even find the entrance. But surprisingly it wasn’t so bad as I thought before. We didn’t have many problems to pass it, we tried to follow some tiny rope that some cavers left before to help find the way. The fromage part was pretty interesting, it consisted plenty rocks of different shape one next to another. Sometimes you had to climb them sometimes just go below them. As you can notice caving is not only about going down as you may think at the beginning but it has where you have to go upwards. Important thing that boys repeated few times was to tried to look back as many times you can to remember the way we came.

Source: http://speleodinant.blogspot.com/2009/12/bonjour-tous-en-cette-veille-de-saint.html

In the end of fromage, where there was a lot of space you had to climb the highest part and there you could find some interesting formations. That was our goal, but it was quite hard to reach it. We had been looking for it for a while and having done so we then decided to have a break, and eat something. But of course boys didn’t give up so fast, so they started looking again for a so-called balcony to find these sculptures. We eventually did it, having climbed very steep rocks. Awaiting us were amazing views, such as:

You can see happiness all over faces.

Okay, now time to go home, means go back, that was sometimes difficult, especially when you had to climb down steep rocks, and you need all your 4 limbs to protect you before decontrolling the situation. We decided not to take the same way as before, but to make a roundtrip which in case of this cave was possible to do. So again, some worse or better try-outs to find our way. We noticed that somebody marked this way with the orange spray spots so we tried to follow them, but sometimes they were really hard to find. But there was always some brave men from the following guys that was looking after our way and who allowed me to sit, rest and eatJ

When we found a pit filled with water we knew that we’re closer and closer to the exit but we had to find again our way. So after climbing some rocks there were two ways, of course, the first checked was the wrong one:P, and then the other one was the proper one. There was a metal bucket left by some cavers to take the water from the hole we need to go over. This step was quite challenging, you need to go a little bit into the water to go into the hole below rock, and the water wasn’t very warm. Some of us got wet. But we were still continuing. Sometimes it was very narrow between the rocks that I thought my body will never fit there but after some small movements, changes of position it appeared to be possible. The scary part for me was also the long ‘chimney’ you had to slide down, controlling it for your own good.

Source: http://speleodinant.blogspot.com/2009/12/bonjour-tous-en-cette-veille-de-saint.html

There was another way I could choose but nobody wanted go there so I ‘fasten my ass’ and I decided to try it. After this there was nothing more left. We got on the same track that we came in the very beginning, nice and easy, we followed the way, and after 4 hours being inside we appeared in the front of the grotte du nou Moulin. Rain said kind hello to us.

What’s now? Of course we had to wash each other after all this mud and clay. We went inside the river to get nice and clean. It took us a while cleaning all the equipment and our clothes. Then we dressed up into warm, tidy clothes. We ate the rest of the smashed food from the rucksack and all together we decided to go and try some local Rochefort beer. About 5pm we decided to go back to Leuven. The car journey was very nice mostly in rhymes of 80’. We got in Leuven about 6.30pm.

After few days passed I can say that I really enjoyed this Saturday. A combination of unforgettable memories and a worthwhile experience. I am sure I want to continue this adventure. I never thought I could feel so comfortable amongst people I had just met twice in my life. But they all made it. Thanks to the team for being so funny, kind, caring throughout the duration of the trip.

Although this is the end of the story, I hope that it is not the end of an amazing adventure which I have only just begun.

Ewa.

Spelunking – Explore the Caves, Explore Yourself

My familiarity with the word 'Spelunking' was recent (thanks to Batman Begins!!), nevertheless I felt a strong connection with it (Love at first sight?!?!). It was my dream to explore at least a cave and today that dream has come true, thanks to SPEKUL.

Of course, I sucked as expected in my first attempt. I had to be talked (to motivate), pulled and pushed through narrow and wet slopes. Nevertheless, it gave me an opportunity to know, what is spelunking? And it has certainly helped me to confront my fears of height and darkness.

St. Anne might be considered as the easiest cave in the country nevertheless it has its own set of challenges and associated treasures – a bustling mountain stream, a wet ‘letter box’ and a crystal room to make the trip worthwhile.

Be it the hour long car travel or the time spent in the cave, I enjoyed a lot. Of course, special thanks goes to Josephine (who narrated many interesting facts about Belgium, Flanders and its people..and took care of me as a school kid in the cave J), Hans and Bran (for all their foot, hand and back supports..did I missed anything? ;)) who made my first trip memorable. As Hans joked while driving back…Now I can say, I know Belgium inside out ;)


So when is the next trip??, I am ready with my spelunking gear ;)


==========================================



Best Regards,
Arun