Spekul in de Pers

Afgelopen week verscheen er in Veto, het studentenweekblad van de Leuvense overkoepelende kringorganisatie, een artikel over extreme sports . Hierin kwam ook Spekul aan bod .
Je kan het volledige artikel hier lezen .

Senzeille 2011

Last weekend of June (28-29.06.11) another big fest for all cavers/spelunkers took place in Carrière de Beau-Château - Senzeille.

For those who are not familiar with the activity ‘Senzeille’ I can tell that it is a great opportunity to train your rope techniques on big highness. Ropes are hanged next to the wall about 30m high in the highest point, (this is also the beginning of the parcour). And then you follow the ropes, one way (in one direction).You can also join the parcour from few others points. Anyway you will be confronted with many traverse’s, paraploue’s, fractions, deviations, there is also a ladder to try, tyrolean, swing to get a rope moments, descending into the boat and many many more. In total when you sum up the ropes from the parcour it is about 1km in length, enough to practice;-). For less experienced there is also less demanding parcour where you can practice and try to learn new things without being feared of the high.

But Senzeille it is not only about rope training. It is also a great opportunity to meet and talk with other people which sharing the same passion, enjoy the local beer from last steam brewery in Europe. You could immediately noticed its international atmosphere: some French speaking clubs, many scouts, even some women from Holland which came here on purpose. But as it was easy to predict after previous years (as I was told) SPEKUL dominate also this year. We did not disappointed the local club which organized everything. I am not sure if we dominated during the speleo parcour but obviously as one big crazy family! It was given for me to be there also and participate.

Senzeille 2011 was in some way special this year, because it was combined with bachelor party of the two members of Spekul, DDR and Jasmine, the most beautiful and extremely in love with each other and adventure desire couple I saw. So the first whole day, Saturday June 28th was dedicated for them, which of course they didn’t know and didn’t not expected at all. So we met at Spekul at 1pm to discuss some final details and we were read to make our way towards Senzeille. First we got to the beautiful area of lakes, where you could try some windsurfing, water skiing and jet skiing. Our future couple and other few volunteers (Sam, Philip and Wim) decided to try some jet skiing. And the rest (too many to mention everybody :P) were sitting and watching, taking photos, support courageous ones, even also trying to be persuaded to have some swim, yes Caroline:P?. The ones that tried some jet skiing looked like they had a lot of fun and that it was really worth to try.

After that we routed to the forest to have a ‘game walk’. Fortunately it was not raining so we could enjoy our walk with all the funny tasks for the future married couple and their friends. DDR and Jasmine for example had to guess their favorite love position (also show it), the thing they most love about each other, or who they would like to have sex with within Spekulozers. As you can imagine such games always bring lots of smiles, jokes and flushes and this time it worked also. We enjoyed our walk very much.

Afterwards we headed to the Senzeille parcour place where we set our tents, registered in a big tent for the activity and instead of going to practice as we could see others did, we were ready to start the party: big barbecue, with plenty of good food and alcohol. Talking, eating, drinking, time goes by pretty fast. It got already dark, we had also a sweet delicious surprised prepared by Anja and Raf, fresh fried pancakes with ice-cream. It got late also late so some people started leaving in order to sleep and be fresh for tomorrow, some stayed longer almost until dawn. I will never forget the feeling of sitting in front of one table, listening to the conversation in 3 different languages: netherlands, french and english. I was trying to follow all of them with better or worse result.

Some of us woke up early, others at more tolerable time. We had our breakfast and we were ready to do some effort. This time my guardians were Jozefin and Bjorn, the most calm and patient people this world has ever seen. As I could experience at the very beginning Senzielle is not only about making physical effort;) But thanks to Bjorn and Jozefien I did it, the most scary thing, I went over the edge, but believe me I was more sure that I am not going to try that I that I will cause having this beautiful panorama in front of you doesn’t really help you. But thank God, oh sorry, he is not there I managed to overwhelm my shaking enormous at this moment fear.

I was always in good hands, in front I had Jozefien and behind Bjorn. They were always keen to give me some advice or explanation how to deal with some possible difficulty, even if I was asking the same thing for the third time;P. Later also we saw following us Jochem and Caroline. Part of other Spekulozen were also practicing but on different parts of the ‘big wall’.

I have to say that it is pretty tiring being all the time in harness hanging on the rope, especially if you have to wait because of somebody in front of you:D than it becomes really exhausting, even painful, right Bjorn etc. For the first time I also saw the way how to rest and relax hanging, you have to lie down your body into horizontal position on the rope to let the blood flow on all levels. There was also a moment where you had to swing to be able to reach next rope, Jozefine and I put some effort to do this but smart Bjorn used the advantage of being long, like a spiderman he moved his body using some grips in the wall to get the rope. After some time following the parcour I got tired and decided to leave with trust to Bjorn helpful instructions, others continue. About in the middle of parcour there was this boat to descend with crossing the water. As I could notice it took some time for most of the people, Bjorn had to wait about 3 hours there, so I was kind of happy that I left, because it was difficult to get some help at this point, and I might have need it.

While some of us were still on ropes trying the boat, others got heated by sun and decided to decrease the temperature of their body in the pond. Some boats try-out finished being wet because of difficulties with balancing body, others wanted to refresh themselves or avoid being pushed into the water by circumnavigating spekul sharks who were very eager to help.

Although the water wasn’t very clean and clear two of us, Jasmine and DDR tried their diving skills with the equipment and instructors provided. That was the last part of their bachelor party organized by Spekul in Senzeille.

Back to the hanged individuals some cavers did the whole parcour within few hours, some just tried part of it, and others nothing at all, but still everybody was extremely happy and tired. And also the weather apart from not promising forecast spoiled us a lot in fact. About 3pm most of us started leaving…That’s how I remembered my first Senzeille, sure there are not much details in the description otherwise I need to write whole book about what happened there, how much fun I had, and about all those wonderful people I met and I had with me.

Senzeille is another solid piece of evidence why I love caving almost from the first sight. It’s just all those people, no matter what, they will make you feel like you’re a part of this big family with passion of discovering, challenging and exploring caves, body and mind.

Barchon

When it was a usual Friday evening on 29/04/2010 for most of the world, it was an exciting once-in-a-year evening for the few of us from Spekul. It's the day when the historical Fort de Barchon of Liege is open for Cavers from across the world to train on its endless aerial and underground cave-like networks.

It was still bright when 6 of us (Bram, Hans, Ewa, Jochem, Renaud and me) reached Barchon giving us enough time to prepare ourselves for the activities. When Bram and Hans made their tent on a nice 'green' ground on top of the fort, Jochem cooked some nice meal (paella and pan cake). When we were locked and loaded it was almost 10.00 pm. So we decided to do in 2 groups – Bram, Jochem and Hans took the route B while Renaud, Ewa and me decided to take the route D (Miscellaneous route). We agreed to meet again in one and half hours without knowing what's there in store for us.

Route D was quite interesting with various challenges – A ladder climb, lot of narrow crawls, few deep and narrow pitches demanding nice rope techniques. After a while we lost track of the actual route but found some really interesting passages. On the way, a seemingly humble 'Traverse' on the ceiling of a small room made me 'sweat like a cow’:D. After traversing few more pitches and narrow passages we emerged out in the middle of a wall to find some nice 'fractions' and 'parabloes'. As they lead us outside the fort we wandered for few minutes before finding a 'ladder bridge' which would take us across the 'moat' like structure. When we approached the tents in silence assuming the other group would have already gone to sleep, we heard some noise from the 'moat' – it was the other group now joined by Bjorn! Finally when we reached it was almost 2.30 am, just 3 hrs of delay from the agreed time to meet back: D.

All of us relaxed a bit with some snacks and beer. As the other group decided to lay down enjoying their beer, we (Renaud, Ewa and me) along with Bjorn decided to go ahead and do more. As, we have already decided to leave by Saturday afternoon, it was obvious that we cannot do all the routes. So we decided to do the most demanding of all the routes B. Lead by Ewa ;), we took a narrow passage which kept going. After walking in the bent position for several minutes we reached a ladder (what a sign of relief :)). From there we have to walk to a tower outside the fort which was 20-25 meters with lot of traverse and parabloes around it (at the top) pinnacling with 50 meters long rope to down to the ground. By now tiredness was evident with each of us. While Ewa took the stairs, Bjorn took a shortcut to the top circumventing few ropes. Undaunted, Renaud took the rope and I followed him. But few minutes later I retracted back with a muscular cramp in the leg. But finally every one of us was on the top ready to do the 50m rope to the ground. Bjorn led us followed by Ewa, me and Renaud. It was quite thrilling at the start (for the first few meters) but after a while it was annoying as you have to pull yourself hard to reach the ground. Finally by 5.30 in the morning we decided to call it the day. Renaud and Bjorn deciding to sleep in the car, Ewa and me returned to the tent. We went to sleep with the early birds chirping and the dark sky turning orange. My tiredness took a toll on all, as I left a zip open in both the tents (unknowingly, of course). It was my cell phone alarm which woke us up I guess. It took us some time to crawl out of our tents. But by the time we were out breakfast was awaiting us thanks to Renaud, some nice croissants from Carefour. As Hans and Jochem decided to leave for home, five of us decided to do the route D which we missed yesterday. After taking the same route we arrived at the well from where we missed the route. This time we could see a marking that lead us to a watery slump with a steel cable. After, crossing that and one more pitch we arrived at a narrow network of 'twisted' plastic pipes. With Renaud taking the lead and Ewa following they made it with some ease. Next comes our ‘100-kg man’, Bjorn who tried his best but could not bend his knees through a too narrow turn. Standing at the bottom all I could hear were some crazy noises of him ramming against the walls of the pipes. After fighting for a while he has to come down leaving the way for us (and a group that was following us). Finally, we were glad to see the sun. We went straight to our tents looking for water. As we were running low on our supply in the tents, we had to head to the water pipe at the toilet which unfortunately read 'Non-Potable'. driven by the monstrous thirst we ignored the sign and filled all the cans. Then we lay down under sun for several minutes near the tent hoping Bjorn would return there. After a while Renaud went down to have sausages at the bar found him enjoying a beer :D.

As everyone was tired and the weather was perfect we decided to lie down for a while and do the aquatic route before leaving home. In the meantime Bram, Ewa and me where trying our hands at a line connecting the tower on one side of the moat to the other side whereas Bjorn managed to get us some spare neoprene to enter the ice cold water. By 1.30 we were finally ready to do the final part of the trip – the aquatic route. In the orange suit I was quite eye-catching I must admit :D. When we reached a pipe half-filled with water we were almost sure that it's the way. So Renaud taking the lead and Bram following him started the adventure. By the time they reached the end of the pipe, a nice gentleman (passer-by) pointed out that it's the end of the route and the start is few meters away. Drenched in the ice-cold water Renaud and Bram have to get out of an emergency window to reach there. Later we noticed that the entrance was also a pipe but was too steep that it might be impossible to climb it if we could have continued the tout in the wrong direction. This route was also narrow as every other but deliberately half-filled with water (with the help of artificial walls) to keep up the name. After a narrow passage we reached a room with a narrow passage which might be 30 cms high, 50-60 cms wide and 8-10 m long filled 2/3 with water. Again undaunted Renaud took the lead while Ewa (by chanting some curse words :D)and Bram followed. As we could see a clear shortcut Bjorn and me (who was scared to death :D) took that way. Then comes a supposedly once-a-septic- tank below a toilet like structure. It was again 10m long but with more width and breathing space. With Bjorn holding me I managed to float across the tank (thanks to my orange suit!). Then a couple of narrow passages with water flowing through it, we almost reached the end of the route. But then comes the last but not the least challenge – narrow entrance completely filled with water. We were left with no choice but to take a dip. Uh, finally we reached out through the pipe which we first mistook for the entrance. Emerging successful with completely drenched suits we walked through the street (or the moat) inside the fort with people on both sides cheering and congratulating us! (a rare or an impossible event when you emerge from a cave).

I guess it was challenging enough to be fun for everyone. If you can be sure about one thing in Spelunking (even in a makeshift cave like Barchon) it's that it will beat your expectations.

With lots of expectations......!!
Arun

Here is a link to a movie on Barchon 2011 from some other cavers!

http://www.youtube.com/watch?v=_xuH7iWf_eQ

(Courtesy: Bjorn)

Super Speculum

Beste Spekulozen,

in een poging om voortaan sneller onze voorgeschoten onkosten te recupereren heeft het bestuur het volgende bedacht:

Wie nog uitstaande "schulden" heeft wordt "op de spiegel" (lees het schoolbord) gezet.
Dit oeroude café-gebruik drukt de "schuldenaars" telkens met de neus op de feiten en wordt o.a. door Johan Verminnen bezongen in "Café der Blije Harten":

Met steeds dezelfde gasten
Ze kennen er je naam
En als de rekening niet paste
Mag je op de spiegel staan

Zelfs in de oudheid kende men dit gebruik en wist men (al) dat vooral Spekulozen (toen nog speculozen) enige aansporing konden gebruiken. Spiegel werd daarom in het Latijn al snel "Speculum" genoemd.

Het bestuur

Een nieuw jaar = goede voornemens

Eén van die goede voornemens die we hebben als Spekul-bestuur is de kwaliteitsopschaling van het clublokaal. We hebben onze eerste bestuursvergadering van 4 januari 2011 dan ook gepast afgesloten met een Blitz-opruimactie van het zetelbestand.

Dat de eerste grofvuilophaling in de Minderbroedersstraat op woensdag 5 januari 2011 plaatsvond is prettig meegenomen ;-)

hieronder een foto-verslag.

Zetels 1 tot en met 4 die we verwijderden waren de beige ondingen met uitgezakte kussens.

foto van de originele situatie

verpakt voor een laatste verhuis (let op het Grof-Vuil-Stickertje)

kostenbesparend verpakt samen met nog wat stoffige kussens

Daarna kwam dit "aangevreten" exemplaar aan de beurt

Wie of wat is hier tekeer gegaan?

Dan kwam deze "onbedoelde schommelstoel" (enkele ontbrekende poten!)

Wellicht ooit een prachtexemplaar, nu vergane glorie!

Als 7de trok de doorgezakte zetel naast de frigo onze aandacht

Op 't eerste zicht niks mis, maar de linkerkant is helemaal doorgezakt

De achterkant bied ook een fraaie aanblik

Weg ermee! (ook op deze foto: een doorgezakt tafeltje uit het sluikstort voor de deur)

Onze 9e Grof-Vuil-Sticker gebruikten we voor het "sluikstort" onder 't afdak

Een sluikstort vlak voor de deur van 't clublokaal!

De 10e en laatste sticker volstond gelukkig nog om de gedumpte zetel samen met de resten van het sluikstort correct aan te bieden voor de grofvuil-ophaling!

Gedumpte zetel vakkundig bijeengetaped samen met ander "zwerfvuil"

Op 5 januari plaatsen we op onze clubavond een eerste vervangende zetel.

Klaar om in gebruik te nemen

De nieuwe zetels werden door de aanwezige leden dadelijk getest en goedbevonden .

In deze zetels blijf je graag wat langer hangen!

Heb je zelf nog suggesties om het clublokaal aangenamer te maken, dan kan je altijd contact nemen met iemand van het bestuur.

Het nieuwe bestuur

En hier is dan het nieuwe bestuur, tijdens het wikken en wegen van de Sint (die ons met veel lekkers verraste). De onzichtbare persoon is Jozefien (hopelijk voel je je tijdens dit schrijven al een stuk beter!).

woordje van de voorzitter

Speleo is een van de weinige vrijetijdsbestedingen waarbij de deelnemers "breedlachend over de rand van een afgrond stappen", zich vervolgens vrijwillig -én soms tegen beter weten in- "in nesten werken" en zich op hun best voelen als ze "diep in de put zitten" ;-)
voorzitter worden van zo'n clubje prettig gestoorden is dan ook een twijfelachtige eer ...
toch ben ik graag ingegaan op de "belangrijke vraag" die Katleen me digitaal stelde ...


Denk nu echter niet dat ik altijd en overal het voortouw ga nemen ...
Achterop mijn texair staat nu eenmaal "don't follow me I'm lost too" (en dat mag je in vele grotten zelfs letterlijk nemen)
Na amper twee jaar Spekul ben ik immers zelf nog veelal zoekend en er zullen dus zeker nog momenten komen dat ik zal twijfelen,
net zoals ik dat trouwens heb met sommige passages in grotten ... (been there, tried that ...)
Iedereen die al met mij "de dieperik is ingegaan" weet immers dat ik dikwijls -soms letterlijk- ondersteuning nodig heb
iets dat ik als voorzitter graag ook buiten de grot zou willen ervaren ...

Soms denk ik nadien wel dat ik zo het "stalagmietje van de dag" heb verdiend, maar tot nader order wordt die trofee niet uitgereikt ;-)

genoeg over mij ...

Katleen wil ik bedanken voor haar inzet als voorzitter en haar daarvoor twee gepaste dingen schenken
het eerste is kostbaar
een kostbaar mineraal
wellicht het kostbaarste van allemaal
een mineraal dat vele speleo's een ongelofelijke drive bezorgd
het mineraal dat onze grotten gemaakt heeft tot wat ze nu zijn
een mineraal waarvan we de waarde nog teveel onderschatten ...

Het tweede is net als zij een Limburgs streekproduct:
een potje stroop uit de stoomstroopfabriek van Borgloon
Dat zal ze zeker kunnen gebruiken aangezien haar potje nu wel leeg moet zijn ...
met al die stroop die ze aan mijn baard heeft gesmeerd ;-)

Ze mag dat potje trouwens delen met de andere leden van het bestuur ...
maar zeker niet met Lieven, want die mailde me "G'ebt et aan uw kloeten"
en zo'n stroperig goedje aan m'n ...
Maar ... we wijken af ;-)

rest me nog één ding en dat is jullie allemaal uitnodigen om samen het "GLAS" te heffen op al het goede dat al geweest is en al het goede dat nog mag komen ;-)

Björn van Staeyen

Love is in the air ...

Het is niet altijd duidelijk wat de cursisten allemaal uitspoken aan de touwen tijdens de wekelijkse touwtraining ...


... maar ze hadden wel plezier die twee ;-)

Jammer van de mindere kwaliteit van de foto's, maar toch bedankt Hans om dit snel op je mobieltje vast te leggen ;-)

Spelunking – Explore the Caves, Explore Yourself

My familiarity with the word 'Spelunking' was recent (thanks to Batman Begins!!), nevertheless I felt a strong connection with it (Love at first sight?!?!). It was my dream to explore at least a cave and today that dream has come true, thanks to SPEKUL.

Of course, I sucked as expected in my first attempt. I had to be talked (to motivate), pulled and pushed through narrow and wet slopes. Nevertheless, it gave me an opportunity to know, what is spelunking? And it has certainly helped me to confront my fears of height and darkness.

St. Anne might be considered as the easiest cave in the country nevertheless it has its own set of challenges and associated treasures – a bustling mountain stream, a wet ‘letter box’ and a crystal room to make the trip worthwhile.

Be it the hour long car travel or the time spent in the cave, I enjoyed a lot. Of course, special thanks goes to Josephine (who narrated many interesting facts about Belgium, Flanders and its people..and took care of me as a school kid in the cave J), Hans and Bran (for all their foot, hand and back supports..did I missed anything? ;)) who made my first trip memorable. As Hans joked while driving back…Now I can say, I know Belgium inside out ;)


So when is the next trip??, I am ready with my spelunking gear ;)


==========================================



Best Regards,
Arun

Een weekend in de Jura

Een weekendje Jura tijdens het verlengd weekend van 11 - 14 november... Een klassieker met veel klassiekers van grotten en speleo-mo(nu)menten.

Een grote afvaardiging van oude, nieuwe, jonge en (nog)-geen Spekul-leden vertrok op woensdagavond met volgeladen auto's met touwen en lekker en veel eten richting Amathay. Daar hadden we een luxueuze gîte gehuurd met bedden voor 14 (of 16?) personen, een grote keuken, twee badkamers (met douche en bad!), aparte slaapkamers voor 4 personen, een grote living met een kacheltje en een grote speleo-berging.




In de vroege uurtjes kwam iedereen aan in de gîte, alwaar we nog een gezellige babbel deden alvorens onze bedden op te zoeken. De mogelijke grotten voor de volgende dag werden overlopen, maar we waren allemaal een beetje op onze hoede voor eventuele crue's, gezien het voorspelde regenweer... Afwachten dus wat er morgen mogelijk zou zijn.


Donderdag tegen de middag was iedereen in uitrusting, klaar om naar de grotten te vertrekken. Op het programma stonden o.a. de Mont Ratey, een minder bekende, maar sportieve grot en de Vauvoigier, een sportieve klassieker van (groot) formaat. Zothuis, Peter, Rotana en Isa trokken naar de Vauvoigier om deze te equiperen en te touwen zouden blijven hangen voor een andere groep die deze toch wel droge grot zaterdag zou desequiperen. Isabelle deed haar eerste equipeerervaring op door de ingangsput te equiperen (langs links en dus blijkbaar de moeilijke kant...). Tijdens deze grottocht maakten sommigen van zeer nabij kennis met vleermuizen. Of de vleermuizen dat leuk vonden is raadselachtig!

De grotters die als eerste terug waren maakten lekkere Chili con Carne klaar, alwaar lustig van gesmuld werd! Er was dan ook een zeer grote portie voorzien. De avond werd afgesloten in de salon, alwaar iedereen weerom wilde plannen maakte voor de dag nadien.

Op vrijdag was de regen van de partij... Wat een ontgoocheling was voor de speleo's die de Vauvoigier wilden gaan doen en deze desequiperen. Aan de ingangsput stroomde het water naar binnen en langs de 'waterval' in de ingangsput afdalen zag niemand zitten (misschien nog minder dat men hier ook nog 40 m naar boven zou moeten jemaren aan het einde van de tocht :-)). Anderen hadden iets meer geluk tijdens het grotten, er werd gekozen om af te dalen in de Gouffre de Vaux, een zeer mooie maar vooral modderige en glibberige grot.

Op zaterdag werd een tweede (en succesvolle) poging gedaan om de Vauvoigier te doen met op de terugweg het desequiperen, waar Sara zich over ontfermd heeft! Voor de anderen stonden dan weer 'alternatieve' grottochten op het programma. Koen, Sandrine, Isabelle en David zijn grot-foto's gaan trekken in de Gouffre des Ordons. Het ideetje van de naaktkalender kwam (weer) naar boven... Maar werd terug in de koelkast gestoken toen Sandrine merkte dat het onder de grond best wel koud en nat kan zijn, dus onderpak en texaire aanhouden is geen overbodige luxe.

  

Het was mooi weer zaterdag, waardoor Lieven, Peter, Dorien en Andries besloten om een canyoning te doen. Rotana en Lotte besloten dat het toch maar te koud en te nat was en hielden het daarom op een fixe wandeling in de omgeving.





















Een Jura-weekend moet afgesloten worden met een kaasfondue en zo gezegd zo gedaan: zaterdagavond schaft de pot broodjes met kaas :-)















Op zondagochtend wordt eerst de gîte opgeruimd, sommigen kopen nog lekkere honing van de eigenaar en daarna splitsen de wegen naar huis voor sommigen, anderen kiezen om nog eerst de Sarazinne af te dalen... Het zonnetje is van de partij, wat het een aangename ervaring maakt!

Brevet A 2010: Weekend 3

27 en 28 november

Het derde brevet A weekend met overnachtingen in het kasteel van Floreffe… het beloofde koud te worden, misschien ging het wel sneeuwen.

Volgens de info die we enkele weken vooraf kregen was het zaterdagochtend verzamelen voor een grottocht op de parking van de Haquin . Ok, de Haquin dus,… die kennen we dat zou wel meevallen .

Echter een paar dagen voor het weekend hoorde ik via via dat de grottochten niet in de Haquin , zouden zijn , maar dat we naar de Eglise, de Weron of de Bernard zouden gaan en dat ik best eens wat info zou kunnen zoeken over de diepste grot van Belgie .

Ik voelde het al komen ik ging de Bernard doen . Even googlen en ik kon me meteen al flink beginnen zenuwachtig te maken over de chicanes en ander “leuk” spul

Die zenuwen zouden me later nog wel parten spelen

Zaterdagochtend om 9 uur was het verzamelen geblazen op de parking waar de groepjes werden ingedeeld het materiaal werd verdeeld .

Wat ik gehoord had klopte, ik kwam in een groep met Isabelle en Marjan en wij zouden het klassieke deel van de Bernard doen onder de begeleiding van Pieter  en Kaatje.

Daarna ging met de auto naar de grot waar we ons in speleouitrusting zetten .

Nog even Tom en Sofie laten voorgaan die een groepje gingen begeleiden dat de Number Two van de Bernard zouden doen en wij konden eraan beginnen . Pieter ging voorop om te equiperen gevolgd door Isabelle, Marjan en dan ik en Kaatje .

In de grot was het gelukkig een stuk warmer dan buiten en de koude voeten waren snel vergeten .

Puitz Franz (P15) nam iedereen zonder problemen , Isabelle had even een probleem net voor de Chicanes toen ze in haar rem kwam te hangen en even een stukje terug omhoog moest . De afdaling in de Chicanes ( een 20 m diep meanderende spleet), lukte vrij goed, enkel een kwestie van de ruimte op te zoeken en je juist te positioneren . De tips werden natuurlijk steeds terug omhoog gecommuniceerd . In de fractie daar had ik even problemen met de koorden die in de war kwamen (de zenuwen) . Dan verder naar beneden (Salle d’olive of Puit de l’Oppo, ik weet niet welke van de 2) tot de volgende fameuze passage : de etroiture aan het begin van de 12 m diepe Puits de Cureton .

Hier had Pieter ooit eens een kwartier vastgezeten vertelde hij, maar dankzij zijn ervaring ging het passeren vrij vlot : afdaler op het touw , in het geultje op de rechterzij gaan liggen, voeten door het gat , je dan rustig in de opening laten kantelen tot je door de opening was en dan kon je afdalen tot op de bodem .

Daar over de blokken terug iets omhoog en je staat op het richeltje bovenaan “Le grand puits” 28 m vrijhang gevolgd door nog 8m tegen de wand . Daar aangekomen zit je iets meer dan 100 m diep onder de grond . De Sifon zit nog een stuk dieper op -128m , maar we hadden afgesproken om tot 13 uur af te dalen, dan iets te eten en dan de terugweg aan te vatten en het was tijd.

Ik heb de minste grotervaring dus werd beslist dat Kaatje en ik voorop zouden gaan gevolgd door Isabelle en Marjan zou Pieter helpen met desequiperen.

“Le grand puits” omhoog ging vrij goed, maar aan de eerste fractie van de de Puits de Cureton hing ik serieus in de knoop met de touwen . Na een kwartiertje, macramé had ik één en ander ontward, maar ben toch nog gepasseerd tussen touw en rots door (de zenuwen) . Vanaf daar ging het vrij goed de etroiture bovenaan de put was geen probleem . In de chicanes kon ik wel even niet meer zien waar ik naar toe moest gaan omdat het te smal was om je hoofd te draaien. Maar toch zijn we daar allen zonder problemen vlot boven geraakt .

Enkel het richeltje op het einde was wat lastiger .

Toen ik aan de voet van de Puits Franz stond, hoorde ik dat ook de ploeg van Tom en Sofie naar buiten aan het komen was . Toen ik bovenaan de fractie in de Puits Franz hing, hoorde Isabelle vragen of ik de kitzak even kon aannemen, zodat ze het lastige richeltje kon passeren . Uiteindelijk is het zonder mijn hulp gelukt. Sorry Isabelle volgende keer neem ik de kitzak over .

Uiteindelijk zijn we rond half vier allen uit de grot gekomen .

Ik heb ervan genoten en heb ervan geleerd dat ik toch wat weinig grotervaring heb . Iets wat met dergelijke tochtjes sneller zal opgelost geraken dan met touwtraining in het Gymnasium of tochtjes in de Haquin .

Ons snel omgekleed en toen we aan de parking van het kerkhof passeerden zagen we dat er nog steeds andere ploegen uit de grotten kwamen . We waren dus zeker niet de enigen die vooropgestelde timing van 15 uur niet gehaald hadden .

Het zou nog een zware avond worden, want in het kasteel van Floreffe wachtte ons nog theorielessen over de VVS structuur en over grotbescherming . Paul De Bie had de zware taak om deze als laatste te geven aan 19 vermoeide en hongerige kandidaat speleos .

Hierna was het tijd voor het aperitief, gevolgd door pompoensoep en spaghetti (Arggh had ik dan vandaag nog niet genoeg verwarde touwen gezien , snel saus erover) .

De eerste afwas van het weekend was voor rekening van Spekul en daarna konden we nog even lekker roddelen en napraten .

De meesten onder ons besloten het niet te laat te maken want voor zondag stond er nog nog een gevulde dag op het programma.

Zondag om half acht een uitgebreid ontbijt waarna de lesgevers de equipementen gingen uithangen en wij nog enkele theoretische lessen kregen .

Geologie vond ik zeer interessant en deze les werd gevold door een bezoekje aan de toeristische grot onder het kasteel . Nu gewapend met de nodige theoretische kennis konden we moeiteloos de vastgecementeerde stalagmieten er tussen uit halen.

De laatste theorie ging over speleobiologie en hieruit leerden we dat naast het feit dat een grot een fragiele biotoop is, dat de griezeligste Eek-beesten vooral in de tropen voorkomen .

Na het middagmaal was het tijd om in volledige speleouitrusting (en liefst nog wat meer) de koude te trotseren . Op de rots naast het kasteel kregen we nog volgende technieken :

· Bevrijden uit zelfzekering na val van een touwladder (let op : de aangeleerde variante met afdaler in lange leeflijn staat niet in het cursusboek)

· Klimmer beveiligen met halve mast worp

· Alternatieve afdaaltechnieken ( halve mastworp, afdaler in vertaco,…)

· Alternatieve stijgtechnieken (pantin, tiblock, prussik,…)

Een goed gevuld programma dus en gelukkig maar, want dat hadden we nodig om ons warm te houden . Bovendien kwam men ook nog enkele thermossen met warme choco brengen .

Bij het opruimen en tellen van het materiaal hebben we nog eventje moeten zoeken naar 2 kitzakken die na de grottochten niet uit iemands auto wilden komen, maar rond iets na de zessen kon de terugrit worden aangevat.

Bedankt aan de lesgevers en de kookploeg !

Johan

Knopentraining

We haten Jantje
We wurgen hem
We steken zijn oog uit

meer weten?

Woensdag 10/11/10 20u00 Spekul
---------------------------------------
For our international students:
On wednesday 10/11/2010 there won't be a SRT-training session in the Gymnasium at KU Leuven, instead there will be a lesson on knots and ropes at our clubhouse in the Minderbroederstraat (see here for a map and directions)

De Wereld aan de onderkant

zondag 17/10

Speleologie. ja, wat zegt dat woord eigenlijk? Iets kun je je er wel bij voorstellen, zowat lopen in de grotten met touwen; maar om te beseffen wat een aparte wereld het eigenlijk is moet je het zelf gedaan hebben: speleologie is spelen met Geos, onze Aarde, als een kind kruipen en hangen en worstelen en bukken, in de donker, omringd door je mede-avonturiers, uit op ontdekking...
Voor mij was deze zondag een hele verrassende ontdekking van 's werelds ondergrondse speeltuin, dus al wie ook maar enige nieuwsgierigheid vertoont bij het woord Speleologie; Go under and discouver!

PS: aanvullers op het "meetenemenopmijneerstetrip-lijst": vuilzak en tuinhandschoenen (en er mag nog een "heel" voorgezet worden bij "vuile kleren" )

Nieuws van Alto del Tejuelo (Cantabria, Spain)

CA32 , een van de belangrijkste grotten (nog niet verbonden met Alto Tejuelo) heeft weer een stukje prijsgegeven. Vorige zaterdag trokken Alvaroto, Miguel en Antonio de grot in met de bedoeling om de waterput die volgens de topo pal boven de rivier van Bernallan zit, af te dalen. Put bleek uitzonderlijk nat. En onderaan te smal om verder te geraken ...

Nadien werd dan maar de tremie met felle tocht die ons richting zuiden het vervolg bloqueerde 'opgeruimd'.. na uurtje desobstructie werd vervolg gevonden: grote zalen met tal van potentiële vervolgen gezien de tocht die er staat. Gezien we daar pal boven de rivier van Bernallan zitten is een connectie eerstdaags waarschijnlijk. Indien het weer het toelaat wordt er in november verder gezocht. Het belooft een leuke explo te worden. Gezien we daar toch al redelijk ver in grot zitten zullen we maar beginnen denken aan een ondergronds bivak ..

2.853 m ontwikkeling.
-352 m diep.

hierbij nog het verhaal van Miguel .. es en español ;-)

Re: sábado 9 de octubre CA32

Algunos datos: El desarrollo a pasado de ser 2.642 m a 2.853 m por lo que hemos topografiado 211 m. nuevos. La profundidad anterior era de -335 m. y ha pasado a -352 m. Mis impresiones: Después de dos salidas sin grandes descubrimientos por fin "salta la liebre". Al ser esta una sima tan emblemática para todos nosotros no deja de atraernos a pesar de su dureza física, porque o estas bien preparado o te pegas una paliza "que p´a que" Mas o menos 2 h. de descenso, baja pozo, sube pozo, baja pozo, arrastraste, arrastraste, baja pozaco, sube escalada, arrastraste, baja, repta, baja, baja... espera que cae granizo, continua, baja, pendulea, baja.... Llegada al río. De las tres veces que he estado en él esta es la de menor caudal. Progresión por el río, agachate, sal del río sube, llegada a la zona fósil. Al igual que con el agua esta es la vez que menos sopla en este punto. Progresión por la galería fósil. Mira ese es el posible vivac, mira ese pozo tenemos que bajarlo, mira donde esta la cuerda, mira este pozo con el humo del Algala se subia p´a arriba. Llegada a la subida a la Sala de Bordillas. Pues podían haber puesto escaleras mecánicas porque total parecen eso pero los escalones miden... 1 m. Acceso a la Sala Alco, que por si alguien no lo sabe son las iniciales de Alvaro y Coves. Por cierto para llegar deberemos arrastrarnos nuevamente. Desde este punto la galería es espectacular en espeleotemas. También seria posible un vivac en ella pues esta lisita, eso si cuando sople el aire.... Tenemos un pozo con agua que nos apagara nuestra sed de exploración. Eso es lo que casi nos ocurre en esta ocasión porque mira que llevábamos ilusión en conectar por él, alguien hasta llevaba un cartel con los 100 km para la foto. Foto, foto, esto ya nos hacia presagiar que no continuaría pues mi cámara a la segunda foto ya se acabaron las pilas y la de Antonio... funciona, no funciona, funciona, no funciona. Total que al final sale Antonio todo empapado y Alvaro también algo mojado. Yo, como no lo veía claro, una saca que desvía el agua y que a pesar de ello te empapas pues mejor espero a ver si.... Pues nada, como no continua, (a Antonio no se si es el agua o alguna lagrima se le ve todo mojadito), nos vamos a quitarnos nuestras penas con la desobstrucción. Me asomo para ver donde en la anterior ocasión el Alboroto dejo parte de sus rastras. ¡joder que estrecho! Antonio se pone manos a la obra y como un profesional cualificado decide como, donde y de que manera hacer los agujeros para progresar mas rápidamente. Mientras, me quedo frío y decido investigar por debajo del punto de trabajo y .... otros dos sitios donde sopla aire... pero que necesitan trabajar en ellos. Esperando a que el humo se disipe nos enfrascamos en la desobstrucción de los otros dos puntos. Uno de ellos, como no, consigue pasar Alboroto y dice que n´a de n´a. Vuelta al punto principal y .... Antonio estima que con un par de .... agujeros mas se consigue pasar. Mientras Alboroto y yo estamos dale que te pego al otro lado. Conseguimos pasar pero las perspectivas no son nada buenas, mas trabajo. Antonio nos avisa, vamos a resguardarnos y ..... creo que ya esta. Mandamos, como no, nuevamente a Alboroto y pasa y pasa y ya no se le oye y Antonio como poseso se pone a dar golpes al cortafrío para que podamos pasar nosotros. Nos ponemos a topografiar, porque hace rato que no se le oye. Y....... continua, salas grandes, galerías, vais a poder poner todos los nombres que teníais preparados. Dice un entusiasmado Alboroto, como bien dice su nombre. Detras, todo nuevo y virgen. Lo mas interesante, pozos con corriente de aire. Todos ellos muy espaciosos. Seguro que esto continuara. Vuelta para casa porque ya no podemos hacer mas, esta todo topografiado mas o menos y necesitamos de cuerda para continuar. Por supuesto todo el material esta al otro lado. Por cierto a esta nueva zona la vamos a llamar Tichodroma m. en recuerdo de Li. Tichodroma es un pájaro muy singular que se encuentra por estos parajes. http://www.google.be/images?client=safa ... 36&bih=932

El regreso, mejor ni lo cuento que es tan cansado que os aburriría. Eso si, al final nos esperaban unas migas a eso de las 2.30 en la cabaña.

Nationale Dagen van de Speleologie

Vandaag was ik om 16h op het VVS en om 18h op het UBS. Kwestie dat we weer voor de last-minute regelingen vertrokken zijn van de nationale dagen van de speleologie (die laatsteminuutdingen zijn een "kwaliteit" volledig eigen aan mezelf, 't zal weer een korte nacht worden :-))

Dus zaterdag 9 en zondag 10 oktober zijn er op Spekul (Minderbroedersstraat 50 in Leuven) om 14h, 16h en 18h 3D projecties in verband met speleologie. Het programma bestaat uit de volgende onderdelen (die per stuk 10-15 minuten duren):

1. Speleologie en Spekul: de ondergrond en de bovengrond bezocht door de Spekulozen

2. Vietnam: De expeditie van 2009-2010: van alle voorbereidingen tot (de weg naar) de grotten

3. Underground of Enchantment: In New Mexico, regio Carlsbad Caverns, heb je diverse grotten. Een van die grotten is Lechuguilla... zowel voor de liefhebbers van concreties als voor wetenschappers een van de mooiste en boeiendste grotten ter wereld

Iedereen is van harte welkom!!! En natuurlijk is het gratis :-)

Lechuguilla

Spekul was here :-)